Het bericht Heeft jouw kind leerproblemen? Dan is hij zeker niet dom verscheen eerst op Coaching Het Zand.
]]>Inmiddels weet ik dat ik een visuele manier van leren heb. Tijdens het dictee hoorde ik niet “per ongeluk”, maar schreef wat ik hoorde fonetisch op. Ik zag dat het woordbeeld “prongelijk” niet klopte en had tegelijkertijd geen idee wat het wel moest zijn. De stress die ik kreeg door de uitbarsting van de docent, maakte dat ik bevroor en niets meer wist uit te brengen.
Bij kinderen die beelddenker, dromer of introvert worden genoemd en/of labels krijgen als dyslectisch of AD(H)D kunnen dit soort situaties regelmatig voorkomen. Funest voor hun zelfbeeld en ontwikkeling als niet (h)erkent wordt dat zij een zogenaamde rechts-georiënteerde denkstijl hebben. Deze kinderen leren door te kijken, aan te voelen en hebben context nodig; zij willen weten waaróm iets zo is of waarvóór zij iets moeten leren. Op school wordt echter meestal les gegeven via gehoor en wordt het antwoord stap voor stap duidelijk. Voor het kind met een rechts-georiënteerde denkstijl is dit als een puzzel waarvan de deksel met de afbeelding ontbreekt.
Spelling, lezen en rekenen kan zo een moeilijke opgave worden voor deze kinderen. Dit kan leiden tot frustratie en het gevoel van niet goed genoeg zijn. Ieder kind uit dit op een andere manier. De één is voorbeeldig en aangepast, terwijl een ander niet stil kan blijven zitten, clownesk gedrag vertoont of wegdroomt en niet lijkt op te letten. Gedrag wat in de klas voor problemen kan zorgen.
Ik ben er van overtuigd dat kinderen niet expres dergelijk gedrag vertonen. Het is hun manier van omgaan met een moeilijke situatie, omdat zij niet weten hoe ze het anders kunnen doen. Met hun gedrag geven zij een signaal af. Een signaal waar iets mee gedaan dient te worden.
Herken je jouw kind in dit verhaal? Maak jij je zorgen, zie jij de signalen of begrijp je stiekem soms niet waar hij of zij moeilijk over doet? Weet dan dat er oplossingen zijn. Jouw kind kan, met een meer visuele manier van leren (de kernvisie methode), ontdekken dat hij/zij wél kan lezen, spellen en rekenen. De motivatie neemt toe en het zelfbeeld groeit.
Wil je meer weten? Kijk gerust verder op de website of neem vrijblijvend contact op voor meer informatie.
© Judith van Zuylen | Coaching Het Zand
Het bericht Heeft jouw kind leerproblemen? Dan is hij zeker niet dom verscheen eerst op Coaching Het Zand.
]]>Het bericht Een stil, gevoelig kind herken je wel. Maar… kén je het ook? verscheen eerst op Coaching Het Zand.
]]>Maar dan komt het afscheid van de basisschool. De juf zet iedere leerling in het zonnetje met een leuke anekdote of typering. Met alle ogen op zich gericht wacht het stille kind wat ongemakkelijk en gespannen op wat komen gaat. “Je deed altijd goed mee. Soms dacht ik zelfs: ’O ja, jij bent er ook nog!” En terwijl de juf ineens lijkt de beseffen wat zij zegt, stamelt ze er achter aan: “Maar dat is niet erg hoor.” Ondertussen vragen de ouders zich af wat ze nou eigenlijk net gehoord hebben. En het kind? Die gaat, uiterlijk onbewogen, maar teleurgesteld, weer zitten.
Is dit een slechte of ongeïnteresseerde juf? Nee, zeker niet! Leerkrachten hebben juist hart voor hun leerlingen.
Is het een incident? Nee, ook dat niet. In mijn praktijk hoor ik ouders vaker vertellen dat achteraf blijkt, dat hun kind onvoldoende gezien werd.
De leerling valt positief op door het rustige, gewenste gedrag. Het kind doet goed mee in de les en heeft weinig bijsturing of begeleiding nodig. Een juf of meester denkt hierdoor dat het goed gaat met de leerling en zal – onbedoeld – minder aandacht aan hem of haar besteden. Daarbij vertelt een stil, gevoelig kind in een groep niet snel iets uit zichzelf. Het kind leren kennen, gebeurt dus niet ‘vanzelf’. Zo komt het dat een leerkracht aan het eind van het jaar tot zijn schrik ontdekt dit kind niet echt te kennen.
Weet dan dat je dit kunt voorkomen. Een stil, gevoelig kind wordt snel overweldigd, voldoet graag aan de verwachtingen en houdt van harmonie. Het komt tot bloei in één-op-één contact en in een positieve omgeving met duidelijke kaders. Nieuwe situaties, hoe leuk ook, kunnen deze kinderen als (te) spannend ervaren. Met geduld, een vriendelijke aanmoediging en stap voor stap, kan het kind geholpen worden om de situatie toch aan te gaan. Als je het kind op deze manier benadert, krijgt het vertrouwen en zal langzaamaan meer van zichzelf laten zien en horen.
© Judith van Zuylen | Coaching Het Zand
Het bericht Een stil, gevoelig kind herken je wel. Maar… kén je het ook? verscheen eerst op Coaching Het Zand.
]]>Het bericht Als je kind een gevoelig denkertje is verscheen eerst op Coaching Het Zand.
]]>Wist ik veel dat kinderen van 8/9 jaar een ontwikkeling doormaken, waarin zij zich steeds bewuster worden van zichzelf t.o.v. anderen en dat daarbij onbewust de vraag speelt: “Wie ben ik?” Een onzekere periode! Kinderen leren zichzelf beter kennen, maar komen zichzelf ook tegen en gaan aan zichzelf twijfelen. Dit is vaak ook de leeftijd waarop pesten begint.
Ook ik werd gepest. Ik had geen idee waarom, want ik deed nooit onaardig tegen anderen. Ik had namelijk behoefte aan een fijne, gemoedelijke sfeer. Ruzie, onenigheid, gedoe: het maakte mij verdrietig en onrustig. Dus ik deed er alles aan om dit te voorkomen en ging mij aanpassen. Nou is het een kwaliteit om je te kunnen aanpassen. Als dit echter doorslaat naar pleasen en een kind zijn eigen mening ondergeschikt maakt, dan is het tijd om je kind te helpen.
Heb jij thuis een denkertje, dat geniet van harmonie en het buitenshuis moeilijk heeft? Zorg dat hij of zij zich kan ontladen door beweging, creativiteit en/of mindfulness. Benoem ook de kwaliteiten van jouw kind, zonder te overdrijven (want dit voelen ze meteen aan!). En kijk eens of je in gesprek kunt gaan over wat een voordeel zou kunnen zijn van onenigheid.
© Judith van Zuylen | Coaching Het Zand
Het bericht Als je kind een gevoelig denkertje is verscheen eerst op Coaching Het Zand.
]]>Het bericht Heeft jouw kind thuis vaak boze buien? Ben jij even een goede ouder! verscheen eerst op Coaching Het Zand.
]]>Kinderen die wat gevoeliger en introverter zijn, hebben iets weg van een spons. Vaak ongemerkt en onbewust nemen zij gedurende de dag veel op van wat er gezegd, gedaan en gevoeld wordt. Ook al zijn niet al deze woorden, situaties en emoties gericht op of bestemd voor jouw kind, hij of zij neemt het toch allemaal mee in zijn hoofd en lijf. Je kunt je voorstellen dat dit veel energie kost en dat de spons zo onder grote spanning komt te staan en overloopt. De vermoeidheid, spanning en overprikkeling moet er een keer uit. Het kind voelt echter aan dat boos worden als negatief en ongepast wordt ervaren. Dus houdt hij of zij zich buitenshuis meestal in.
De enige plek waar jouw zoon of dochter zijn boosheid wel durft te laten zien – dé plek waar het kind zich veilig en vertrouwd voelt – is thuis bij zijn ouders! Dus heeft jouw kind weer een driftbui? Wees blij, je kind voelt zich veilig bij jou!
Herken je dit en wil je er graag meer over weten? Neem gerust contact op.
© Judith van Zuylen | Coaching Het Zand
Het bericht Heeft jouw kind thuis vaak boze buien? Ben jij even een goede ouder! verscheen eerst op Coaching Het Zand.
]]>Het bericht Naar een kindercoach? Écht niet! verscheen eerst op Coaching Het Zand.
]]>Een duidelijke reactie, maar niet de reactie waar jij op hoopt. Veel vaker nog zegt een kind niks, maar wordt boos of verdrietig als je over kindercoaching of begeleiding begint. Jij zegt het met de beste bedoelingen, want wilt zo graag dat het goed gaat met jouw kind. Maar in het hoofd van jouw gevoelige, introverte kind razen meteen honderdduizend gedachtes als een dolle heen en weer. Bewust of onbewust wordt onzekerheid, faalangst, niet goed genoeg zijn of zich een buitenbeentje voelen getriggerd. En jouw kind gaat ‘op slot’. Uit ervaring weet je dat je het onderwerp nu beter een tijdje kunt laten rusten. Frustrerend, want de drempels die je kind ervaart blijven bestaan en gaan hem steeds meer belemmeren.
Gevoelige, introverte kinderen hebben vaak een groot verantwoordelijkheidsgevoel en denken over alles na. Vooral ook over zichzelf. Zelfreflectie is een mooie eigenschap, maar kan bij deze kinderen soms doorslaan. En geloof mij, hun gedachtes staan nooit stil! Zij geven vaak zichzelf de schuld, ook bij situaties waar zij geen onderdeel van zijn.
Zodra dus wordt voorgesteld om begeleiding van een kindercoach in te schakelen, gaan zij direct aan zichzelf twijfelen: “Dan moet ik dus veranderen, omdat ik niet goed genoeg ben en het verkeerd doe?” Niets is minder waar. Zij zijn goed zoals zij zijn en hoeven niet te veranderen. Waar ik bij kan helpen is om jouw kind dit inzicht te geven en hem of haar zijn kwaliteiten te leren kennen. Op die manier krijgt jouw kind meer zelfvertrouwen en rust.
© Judith van Zuylen | Coaching Het Zand
Het bericht Naar een kindercoach? Écht niet! verscheen eerst op Coaching Het Zand.
]]>Het bericht Voor jou verscheen eerst op Coaching Het Zand.
]]>Jij denkt waarschijnlijk dat het aan jou ligt; dat jij het verkeerd ziet, want:
Best lastig als je dingen voelt of ziet die anderen niet lijken op te merken. Hierdoor kun jij je anders voelen, misschien in verwarring raken of het idee krijgen er niet bij te horen; dat je een buitenbeentje bent. En dat kan heel eenzaam en verdrietig voelen.
Het lijkt wel of jouw wereld – zoals jij dingen meemaakt – een andere wereld is dan die van klasgenootjes, vriendjes of vriendinnetjes.
Je doet enorm je best om je aan te passen, de hele dag. Je hoofd zit propvol met gedachtes: Kan ik nu beter dit doen of toch dat andere? Wat bedoelt juf precies met die vraag? Wat verwachten ze nu van mij? En je lijf zit vol met allerlei gevoelens die je niet altijd kunt plaatsen, omdat je deze ongemerkt van anderen hebt opgepikt. Zelf heb je misschien amper in de gaten dat dit is wat er gebeurt, maar ’s avonds ben je hierdoor wel doodmoe.
Maar weet je…
Goed kunnen tekenen of voetbaltalent is voor iedereen zichtbaar, maar er zijn tal van kwaliteiten en talenten die minder zichtbaar zijn. Deze zijn echter net zo belangrijk. Want wat als niemand meer naar elkaar luistert? Of als niet wordt opgemerkt dat iemand verdrietig is? Of als er overhaast een besluit wordt genomen? Of als er een belangrijk detail over het hoofd wordt gezien?
Jij gebruikt deze kwaliteiten als vanzelf: luisteren; opmerkzaamheid; eerst denken dan doen; detaillistisch. Daar hoef je geen moeite voor te doen. Hoe mooi is dat!
Zo zie je maar: jij begrijpt het helemaal!
© Judith van Zuylen | Coaching Het Zand
Het bericht Voor jou verscheen eerst op Coaching Het Zand.
]]>Het bericht Waarom een label jouw kind geen recht doet en het toch van belang is verscheen eerst op Coaching Het Zand.
]]>Goed, jij ziet ook wel dat jouw zoon of dochter anders is dan veel andere kinderen. Zo kijkt hij de kat uit de boom, is snel van slag en/of is op school de voorbeeldige leerling, terwijl hij thuis flink boos kan zijn. Niet altijd makkelijk gedrag in deze extraverte wereld, maar jij weigert je kind een stempel te geven en daarmee in een hokje te stoppen. Jij ziet jouw zoon of dochter met al zijn mooie en ja, soms ook wat onhandige eigenschappen. Je kijkt voorbij deze labels en probeert aan te sluiten bij wat hij nodig heeft, op dat moment – met vallen en opstaan, dat dan weer wel.
Ik heb er lange tijd ook zo in gestaan. Tuurlijk voelde ik dat mijn kinderen stiller waren buitenshuis en meer tijd nodig hadden om aan nieuwe situaties te wennen. En als ik dat zelf niet zag, dan maakte de omgeving het wel duidelijk (meningen, tips en adviezen te over ,-) Maar hé, vroeger was ik ook verlegen en snel geraakt. Ik wist dus hoe dit voelde en hoe ik hun kon helpen, dacht ik.
Totdat ik met inlevingsvermogen en liefdevolle aandacht niet altijd meer de juiste snaar wist te raken en ik mij verder ging verdiepen. In eerste instantie in (hoog-)gevoeligheid en introversie en vervolgens ook in beelddenken en hoogbegaafdheid. Wat een herkenning en wat een eye openers. Ik begreep mijn kinderen inclusief mijzelf ineens veel beter en de vele kwaliteiten die er in hun schuil gaan werden mij duidelijker. En, nog veel belangrijker: ik kon en kan hierdoor beter aansluiten bij hun behoeftes. Tevens weet ik welke externe hulp er is, mocht dat nodig zijn. De meningen, adviezen en tips van goedbedoelende familie en vrienden, die mij af en toe aan het twijfelen brachten, kon ik nu ook makkelijker loslaten.
De achtergrond van de diverse labels heeft mijn beeld verruimd, waardoor ik kinderen eigenlijk nog beter kan zien voor wie zij zijn. Met al hun kwaliteiten, emoties, worstelingen, én labels. Een label als toegevoegde waarde dus, functioneel. Zowel voor ouders als kind is het namelijk prettig om te weten hoe het werkt bij hun kind respectievelijk bij zichzelf. Het geeft inzicht, aha-erlebnissen en het anders-dan-anderen gevoel vermindert. Het labeltje staat niet voorop, maar geeft wel een breder beeld van het kind in al zijn verscheidenheid. En zo wordt het kind volledig gezien voor wie hij is!
© Judith van Zuylen | Coaching Het Zand
Het bericht Waarom een label jouw kind geen recht doet en het toch van belang is verscheen eerst op Coaching Het Zand.
]]>Het bericht Interview door: Relaxed opvoeden verscheen eerst op Coaching Het Zand.
]]>Wie ik ben;
Ik ben Judith van Zuylen, 47 jaar, samenwonend met Sietze en onze twee dochters van 10 en 9 jaar in Utrecht, Leidsche Rijn.
Ik werk vanuit mijn praktijk aan huis als coach voor kinderen en ouders. Mijn doelgroep zijn introverte, gevoelige kinderen. Met name meisjes in de leeftijd van 8 t/m 12 jaar. Maar ook ouders die introvert en gevoelig zijn, begeleid ik.
Toen ik in 2013 al googelend de opleiding tot Kindercoach tegen kwam, kwamen voor mij heel veel dingen samen. Ik was al een aantal jaar op zoek naar een baan met meer zingeving. Toen ik las over de opleiding, wist ik meteen dat dit was wat ik wilde, eindelijk! Nog geen twee maanden later zat ik in de schoolbanken. In de anderhalf jaar die volgde heb ik veel geleerd over het vak én over mijzelf.
In eerste instantie had ik niet de ambitie om voor mijzelf te beginnen. Maar ik wilde de kennis die ik had opgedaan graag delen. Want ik wil kinderen (en ouders) graag leren dat ze goed zijn zoals zij zijn. Deze drive steeg uit boven alle beren die ik op de weg zag bij het opstarten van een eigen bedrijf. Lang verhaal kort, in januari 2016 zag mijn praktijk het levenslicht. Nu nog twee dagen in de week en per april ga ik uitbreiden naar 4 dagen per week.
Het is mijn missie om meer inzicht te geven in en informatie over wat introvert is. Ik merk namelijk dat er nog weinig bekend is over wat introvert zijn nu eigenlijk inhoudt.
Het wordt vaak verward met verlegenheid. Tot ongeveer 7 jarige leeftijd wordt verlegenheid door de omgeving wel geaccepteerd en soms zelfs schattig gevonden. Als kinderen ouder worden, dan verandert de mening hierover echter: het verlegen gedrag moet maar eens afgelopen zijn. In de extraverte wereld waarin we leven dien je namelijk direct je mening te geven, op school veel in groepjes te werken en veel activiteiten te ondernemen. Verlegenheid is dan niet handig. Wat veel mensen echter niet weten is dat introvert zijn geen verlegenheid is, maar een andere manier van hoe het brein werkt.
Introverte kinderen kunnen hierdoor niet direct hun mening geven, denken langer na en worden daarom vaak als stiller ervaren. En hoe meer een kind gepusht wordt om antwoord te geven, hoe moeilijker voor het kind. Zo kan er zelfs gedacht worden dat het kind dom is. Niets is minder waar! Wie introvert is, heeft namelijk heel veel gedachtes en denkt diep over zaken na.
Het gevaar bestaat echter dat deze kinderen wel het beeld krijgen dat zij dom zijn, ze worden over het hoofd gezien en zij voelen zich anders. Dit maakt onzeker en kan ook leiden tot faalangst, een laag zelfbeeld of zelfs depressie. Zij kunnen in hun beleving namelijk niet voldoen aan de norm.
Deze kinderen hebben de wereld echter heel veel te bieden, maar dat moet hun wel verteld worden. Wat ik in mijn praktijk doe is deze kinderen en hun ouders leren wat introvert is, dat ca. 1/3e van de bevolking introvert is en dat het kwaliteiten met zich meebrengt, zoals goed kunnen luisteren en observeren. De kinderen laat ik hun kwaliteiten zelf ontdekken en ervaren. Op deze manier krijgen ze weer zelfvertrouwen.
Naast de begeleiding van kinderen en ouders, wil ik komend jaar ook een informatieavond voor docenten houden, zodat zij meer begrip krijgen voor en inzicht in hun introverte leerlingen.
De manier van begeleiden is afhankelijk van de vraag en situatie. Ieder mens is immers anders en heeft een andere vraag. Wat in mijn praktijk wel centraal staat is rust, ruimte en aandacht. Verder is het belangrijk om te doen en te ervaren: wat zijn mijn kwaliteiten, waar is mijn grens. Gesprekjes worden daarom afgewisseld met oefeningen, spelletjes, tekenen, knutselen etc. Het beste van waaruit je kan opvoeden is interesse en luisteren.
“wees oprecht geïnteresseerd in het verhaal van je kind”.
Zorg voor een rustig moment, bijvoorbeeld tijdens een wandeling of een autorit *het praat makkelijker als je elkaar niet de hele tijd hoeft aan te kijken* Val hem ook zo min mogelijk in de rede.
Als je er zelf niet uitkomt, dan zijn er veel kundige kinder- en gezinscoaches, ieder met een eigen specialisme. Kijk welke praktijk en aanpak bij jou, je kind en gezin past. Wees als ouder ook bereid om naar jezelf te kijken.
Kinderen worden niet voor niets de spiegels van hun ouders genoemd. Vraag jezelf af: herken ik mijn eigen gedrag in dat van mijn kind, of vertoont je kind wellicht gedrag van je vader, moeder of ander familielid waar jij moeite mee hebt? In dit soort gevallen is het interessant om te kijken naar jou behoefte.
Ouders zien een kind dat zich moeilijk uit, een kind dat snel overweldigd is en/of een kind dat zich thuis anders gedraagt dan op school. Ouders willen hun kind graag helpen, maar komen er niet achter wat er omgaat in het hoofd van hun kind. Dit kan een gevoel van onmacht geven. Ook kan het patroon ontstaan dat ouders het kind blijven bevragen en het kind ‘weet ik niet’ blijft antwoorden, verder in zichzelf keert en/of zich onbegrepen voelt.
Als kinderen in mijn praktijk komen, kan blijken dat zij tegen andere problemen aanlopen. Zo voelen zij zich anders in de klas, krijgen zij niet alles mee wat de juf zegt, of vinden ze bijvoorbeeld nieuwe situaties heel spannend.
Zodra ouders en kinderen leren dat een introvert, gevoelig kind tijd nodig heeft om over een antwoord na te denken, tijd nodig heeft om te wennen aan nieuwe situaties, emoties van anderen onbewust makkelijk oppikt en diep over dingen die zij horen en zien nadenken, dan komt er begrip en duidelijkheid. Onze maatschappij is voor een groot deel gericht op een extraverte manier van doen. Dit sluit niet (altijd) aan bij de introverte wijze. Zodra dit duidelijk is, kunnen we gezamenlijk op zoek gaan naar kwaliteiten van introvert zijn en manieren die bij het kind passen om met zelfvertrouwen in de extraverte maatschappij te kunnen staan.
Wat de wereld kan helpen is dat er niet gekeken wordt naar goed of fout, maar naar kwaliteiten. Ieder ander kan namelijk iets wat jij niet kunt. Dus kijk wat jouw kind (broer, partner, collega etc.) kan toevoegen. Zo kunnen introverten nadenken over alle plussen en minnen van een plan, waarna een extravert het met enthousiasme kan uitdragen in de wereld. Zo ontstaat synergie en verbinding.
“Jij bent de beste ouder voor je kind. Maak plezier en leef!”
Het bericht Interview door: Relaxed opvoeden verscheen eerst op Coaching Het Zand.
]]>Het bericht Over lentesneeuw en konijnenhokken verschonen verscheen eerst op Coaching Het Zand.
]]>Totdat ik op een vrijdag wakker word en van vermoeidheid om 10 uur mijn bed weer induik. Daarna valt het kwartje pas: ik ben weer eens flink over mijn grenzen gegaan. Weer wat geleerd: Zelfs als je dingen doet die je leuk vindt, blijft het belangrijk om rustmomenten in te bouwen en weer op te laden. Ik heb dit direct weer ter harte genomen. Door heerlijk met een kop koffie in de tuin te genieten van de bloesem die, al samenwerkend met de wind, als lentesneeuw mijn tuin in dwarrelt en het gazon wit kleurt. Of – iets minder lieflijk, maar voor mij ook rustgevend ,-) – onze konijntjes van een schoon hok te voorzien.
In de rust die dit mij biedt, zie ik ook de parallel met kinderen, met name als zij gevoelig zijn. Een speelafspraakje direct na school, waarin vol enthousiasme gespeeld wordt, gevolgd door gezellig blijven eten. Geen haar op hun hoofd die er aan denkt om tussendoor even rust te nemen en tot zichzelf te komen. Welnee, spelen is veel te leuk! Wat nou rust? Maar dan blijken aan het eind van de dag alle prikkels en indrukken zich opgehoopt te hebben, is de energie opgebruikt en bij het naar bed gaan valt er geen land meer met je kind te bezeilen.
Ik vind het heerlijk om mijn kinderen te zien spelen en lol te zien hebben. Ik gun hen de ongecompliceerdheid en onbevangenheid van hun jonge leven. Maar misschien meer nog gun ik hun dagelijkse rustpuntjes door te niksen met lentesneeuw of konijnen geknuffel. Want jong geleerd is oud gedaan!
En ik? Ik blijf vallend en opstaand mijn pad vervolgen. Vastbesloten om de signalen die mijn lijf mij geven sneller te herkennen en met rust in balans te blijven.
© Judith van Zuylen | Coaching Het Zand
Het bericht Over lentesneeuw en konijnenhokken verschonen verscheen eerst op Coaching Het Zand.
]]>